on tour งานพระสมุทรเจดีย์

Posted: 12th October 2009 by Prawee Wongsa in diary

หลังจากเมื่อวาน ว่าจะไปถ่ายบัตรสักหน่อย  แต่ดันตื่นแบบเคยตัว ล่อไปบ่ายโมง โอ้ววว  สำนักงานเขตปิดแล้วพี่ เลยนั่งทำงานไปเลยละกัน ผิดแผนหมด _  _”    ทำไมประวียังคงเป็นอย่างนี้นะ แก้ไม่หาย  ^__^   ไว้วันหน้าแก้ตัวใหม่  จริง ๆ วันพุธก่อนเจ้าหน้าที่ ธนาคารออมสิน ก็โทรมาให้ไปแก้เอกสารเรื่องทำออมสินคุ้มนิรันดร์  ที่ไปทำไว้ตั้งแต่ 9-9-09 (เอากับเขาด้วย) สรุปตูผิดอีก แล้วเจ้าหน้าที่นี่มีไว้ทำไรเนี่ยยย ไม่รู้จักตรวจสอบข้อมูลก่อนดำเนินการ นี่ถ้าฝากเงินแล้วกรอกหลักล้าน แต่จ่ายให้หลักพัน นี่เราก็ผิดอีก _  _”  เจ้าหน้าที่ไม่เคยผิดเลย  ที่จริงควรจะตรวจสอบตอนนั้น ถ้าผิด จะยอมรับผิดหน่อยยย   วันที่ไปทำก็ใช่ว่าจะคนเยอะซะที่ไหน ยามจะหลับอยู่แล้ววววววว   ให้เราไปวันโน้นวันนี้  ไม่รู้เหรอครับบว่าผมก็ทำมาหากิน  ไม่ได้ว่างทุกวันสักหน่อยยยย  ระบายยยยยยยยยยยยอ่อน ๆ   แต่คราวนี้เราผิดเอง ที่วางแผนแล้วลืมมมมม   แต่วันนี้ก็ไปตามนั้นแล้ว แวะไปกินข้าวขาหมูที่ เดอะมอล์บางกะปิ (อร่อยโดนใจ) และก็เลยไปที่สมุทรเจดีย์ วันนี้คนเยอะมาก ขอบอกว่าเยอะสุด ๆ  ไปถึงไปตามหาน้องก่อนเลย

เพราะน้องช่วยงานคุณป้าขายของอยู่อ่ะนะ หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ทั้ง ๆที่พื้นที่ก็มีแค่นั้น สรุป เราตาถั่วซะงั้น  ถ้าใครเข้าใจเรื่องหญ้าปากคอก จะเข้าใจว่าเป็นไง  นั่นแหละ ๆ เราเลยแหละ เห่ย   กว่าจะได้เจอน้อง พอเจอก็รู้สึกผิดในใจ ยังไงไม่รู้  พี่พึ่งกินข้าวที่ห้างมา แต่น้องทำงานขายปลาหมึกย่าง  ตัวเปือนไปด้วยถ่าน  ถึงผมจะย้อนนึกถึงตัวเอง ตอนสมัยประถม ก็ต้องหาเก็บขวดพลาสติกขาย เพื่อซื้อขนมตอนไปเรียนก็เหอะ แต่ตอนนั้นไม่มีที่พึ่งนิ  แต่นี่ยุคนี้ ยุคที่พี่มันเรียน จบถึง ป.ตรี แล้ว มีงานทำแล้ว  มันยังปล่อยให้น้องลำบากขนาดนี้  เซ็งตัวเอง  แต่ดูแล้วน้องก็ดูมีความสุขดี  จริง ๆ เราก็เป็นคนสอนให้น้องทำเอง ต้องพึ่งตัวเอง (เหมือนที่แม่เคยสอนผมมาเปี๊ยบ)ก็ได้แต่ถามเรื่องเรียน  แต่ถ้ามองในด้านดี ก็อยากให้รู้จักคุณค่าของเงินตั้งแต่เด็ก ๆ ด้วยการลองทำงาน และพอได้เงินจะดูภูมิใจมาก  และจะไม่ใช้จ่ายฟุ้มเฟือย

ก็ได้แวะไปหาน้องคนกลาง และหาป้าต่อ  ด้วยการขับมอไซด์  เกียร์เดียว ลากจากร้านไปถึงที่พัก (คนมันไม่เคยนี่น่า  ขี่เป็นแต่จักรยาน ช่วยไม่ได้)  ไปคุยกับป้านิดหน่อย ก็สอบถามเรื่องน้อง นั่นแหละ ก็ยังดีหน่อย ดูแล้วนิัสัยการใช้ชีวิตไม่ต่างจากตัวเองมากนัก จะดีหน่อยก็เป็นเรื่องตัวแทนของโรงเรียนที่น้องทำได้มากกว่าพี่ พี่มันเคยเป็น แต่พี่มันไม่เคยชนะโรงเรียนอื่นกับเขาเลย  เรียกได้ว่า ไปสิบ ตูก็ได้เกือบที่โล่ประจำ  _ _”   เป็นอย่างนี้ตั้งแต่ ประถมยัน ปวส.  พูดแล้วอาย…..

แต่น้องมันทำได้ ฮิ ๆ แม่คงจะดีใจอ่ะนะ อย่างน้อยลูกชายสามคน ก็เอาถ่านสองคนวุ้ยย (แต่อีกคนมันถนัดเรื่องหากินมากกว่า แม่ได้กินทุกอย่างก็เพราะน้องคนกลาง เพราะพี่คนโตมันทำบาปไม่ขึ้น ใ่ส่เบ็ด ตกปลา ไม่เคยมีตัวไหนมาหลงกลเลยยยยย) เพราะถ้าแม่ยังอยู่ คงจะโม้ให้เพื่อนบ้านฟังอีกตามเคย  (เคยแอบได้ยิน)   ก็คุยกับป้านิดหน่อย  และก็มาช่วยน้า ๆ ขายของสักหน่อย เสร็จร้านโน้น  มาร้านนี้  จากฝั่งหนึ่ง ข้ามแม่น้ำมาอีกฝั่งหนึ่ง (ญาติหนีความจนมาอยู่สมุทรปราการกันถ้วนหน้า สู้กันต่อไป  ตระกูลมดแดง)  ร้านสุดท้ายหมดตอนโน้นนนน เีที่ยงคืน

แต่ก่อนของจะหมด มีพนักงาน ขสมก. มาซื้อ เลยสอบถามเรื่องเดินทางกลับสักหน่อย เพราะพรุ่งนี้ทำงานเช้านี่หว่า ดีหน่อย จะได้ไม่ต้องนั่งรถสาย 935 ไง  ได้ความหว่า 145 วิ่งตลอดคืนเ้ด้อเจ้าพระค่ะ    แต่ช่วงขาย ๆ อยู่ เหนื่อย ๆ ก็จะพาหลาน ๆ ไปปาลูกโป่ง  ทำโน่นบ้าง ทำนี่บ้าง เท่าที่จะให้เขาได้  เพราะตอนเด็กไม่เคยทำ (ปมด้อยเยอะจริงเรา)  จริง ๆ อยากบอกหลานมากเลยว่า  เหมือนเอาตังค์ไปให้เขานั่นแหละ ไม่ได้ไรเลยยยย ปาลูกดอก ใครมันจะไปหาครบทุกดอก  ขนาดเช็คลูกดอกแล้ว มันหัวถู่ อย่างน้อยมัดละอัน ปาไปโดนก็เด้ง  (โกงนี่หว่า) แต่ก็เหมือนซื้อความสุขให้เขาอ่ะนะ เขาคงไม่คิดมากเหมือนเรา (ที่คิดจน เส้นผมไม่อยากอยู่ด้วยแล้ว กร๊ากก)

วันนี้ขอบอกว่า คิดถึงแม่มาก เพราะทุกคนกินอิ่ม สุขหน่ำสำราญ กันถ้วนหน้า คิดแล้วแทบอยากจะร้อง  นี่ถ้าไม่เห็นสาวก่อน ก็คงจะซึมแล้วล่ะ (เกือบซึ้งแล้วสินะ )  ตอนกลับน้องเดินมาส่งที่วงเวียน  ก็เจอเด็กน้อยคนหนึ่ง ก็ได้พูดคุยกันนิดหน่อย (ปกติจะไม่คุยกับคนแปลกหน้าหรอก แต่เห็นแล้วทะแม่ง ๆ)  เพราะดูยังเด็ก แต่กลับบ้านดึกมาก   พอรถมาถึงก็เดินขึ้นมา ก็ชวนมานั่งด้วยกัน แต่เห็นท่าทีแล้ว เหมือนจะไม่มีตังค์ เพราะเหมือนหาไม่เจอ (บอกว่าลืมไว้ที่เพื่อน พร้อมทั้งโทรศัพท์ด้วย)  เลยจำเป็นต้องออกให้  งานเข้าเลยตู (จริง ๆ ก็น่าเห็นใจ )

เลยชวนคุยอ่ะนะ ว่ากลับบ้านดึกพ่อแม่ไม่ว่าเหรออ  เขาก็บอกว่า ไม่ว่า (งง พ่อแม่อะไรกันเนี่ยยย ไม่มีทางงง No wayyyyyy <=เลือกเอาสักภาษาเพ่)    น้องเขาอ่ะจะลงก่อน คือเลยซีคอนมานิดหน่อย   ก็เลยถามว่า บ้านอยู่ไกลไหมจากจุดที่ลง  เขาก็บอกว่า  ต้องนั่งแท๊กซี่เข้าไปประมาณ 50 บาท จังหวะนั้น เราก็ยืนใบร้อยให้พนักงานเก็บตั๋ว  และมองไปในกระเป๋าตัวเอง มีตังค์เหลืออีก 100 บาท ถ้วน ๆ  พอได้ตังค์ถอนมา  ก็ตบกับมือแปะ ๆ พักหนึ่ง คิดอยู่ว่าถ้าให้ น้องเขาจะคิดยังไงหว่าาา (ขอร้อง อย่าคิดเกิน)    แต่วันนี้คิดถึงแม่อ่ะนะ เลยอยากทำบุญ (อีกอย่าง ก็ไม่ได้เดือนร้อนหลังจากให้ ยังเหลือตังค์พอจะนั่งเข้าซอยได้)  ก็เลยตัดสินใจยืนตังค์ให้ แล้วบอกว่า  ดึก ๆ มันอันตราย เอานี่ไปละกัน พี่ให้ น้องเขาทำท่าตกใจ  ไอ้เราก็มองซ้ายมองขวา นี่คนอื่น ๆจะมองเรายังไงหว่า (คิดเยอะมาก)  แต่เขาก็ตอบกลับมาว่า จะดีเหรอพี่ หนูไม่กล้ารับ   เลยบอกว่า เอาไปเถอะ มันอันตราย ดึก ๆ ดื่น ๆ   แล้วเราก็ยิ้มให้   เขาก็โอเครับไป  เราก็ดีใจ

อย่างน้อยก็คิดว่า  นี่ถ้าเกิดเหตุอะไรขึ้น แล้วเราอยู่ในจังหวะที่ช่วยได้ แต่เราไม่ช่วย  รู้สึกแย่กับตัวเองมาก  จริง ๆ ในใจผมคิดอีกมุมหนึ่งอยุ่นะว่า  เขาหลอกเราหรือเปล่า  (โดนบ่อย T_T )  แต่ว่า ถ้าเกิดจริงล่ะ  (สมองชอบตีกันประจำเลย)   เราช่วยได้ไม่ช่วย คงจะเซ็งกับความรู้สึกอีกนาน   เงินแค่นั้นจริง ๆ ตอนนี้ก็ไม่ได้เดือนร้อนหรอก  ทำไปแล้วสบายใจ จะเอาไปทำอะไรก็สุดแล้วแต่  แต่กลับคิดว่า ถือว่าทำบุญให้แม่แล้วกัน  อิอิ

ตอนลงน้องเขายังหันมายิ้มให้  เห็นแค่นี้ก็ดีใจแล้วล่ะ ไม่อยากคิดต่อ สบายใจลั่นลา  อยากบอกว่า ถ้าบุญกุศลดลบันดาลให้ได้ ขอให้แม่ละกันนะ คิดถึงแม่จุ๊บ ๆ    ก็ลงที่หมู่บ้านนักกีฬา ตรงถนนศรีนครินทร์ และโบก Taxi กลับหอ  หมดไปอีก 57 บาท ร้อยสุดท้ายแล้วววววว  เลยขอตังค์ถอนพี่เขา 40 พอ ระหว่างทางก็ชวนพี่เขาคุยไปเรื่อยอ่ะนะ  เรื่องรายได้ตอนนี้เป็นไง   อยากจะบอกว่า รัฐบาลครับบบบบบบบบบ เร่ง ๆ เรื่องเศรษฐกิจหน่อยเหอะครับบ  (ผมทำไม่เป็นหรอก แต่ผมขอร้้องงงงงงง)  วันนี้ลั่นลามาก   ทั้งสุขใจ ทั้งเหนือยกับการพลิกปลาหมึก หน้าเตาไฟ แสบมือกับน้ำจิ้มพริก   แต่ทุกอย่างมลาย หายสิ้นไป เืมื่อเจอคำว่า   สุขใจ เมื่อได้ทำ
สรุปกลับถึงห้องก็ตีหนึ่งกว่า ๆ ก่อนอาบน้ำนอน ขอมาเก็บบันทึกความทรงจำ ไว้เล่าให้หลาน ๆ ฟังอ่ะนะ เมื่อยามไม่มีอะไรทำ ฮิ ๆ  วันนี้ออกนอกบริเวณที่ทำงาน และห้องนอนแล้วนะครับบบ ในรอบเดือนเลยยย สูญเงินไปทั้งสิ้น 700 บาท (เด็ก ๆ  นี่ใช้ตังค์เปลืองไม่เบาเลยนะ ขอบอก  ควรเตือนพี่ ๆ น้อง ๆ ว่าอย่ามีลูกกันเยอะนะขอรับ ไม่งั้นจะเจอสถานะการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หุ ๆ )  แต่ว่า สิ่งที่ได้รับวันนี้ เติมเต็มให้หัวใจในการดำเนินชีวิตต่อไป ด้วยรอยยิ้ม และกำลังใจที่อยู่เบื้องหลังเหล่านี้แหละ  ราตรีสวัสดิ์ครับ อาบน้ำนอนก่อน ท่าทางพรุ่งนี้จะเข้างานสายอีกแล้วตู  _  _”

ปล. บันทีก  10-11/10/2552